'Wees trots op je vak

(en vertel het)'

Soms loont bescheidenheid. Maar soms moet je uitdragen waarvoor je staat. Paul Stamsnijder, oprichter van de Reputatiegroep en toezichthouder in de zorg, pleit voor meer beroepstrots. “Draag uit dat jeugdhulpverlening in crisissituaties een vak is.”

Werken in een black box

“De jeugdhulpverlener doet zijn werk achter de voordeur van de cliënt. Daar spelen de crisissituaties zich af. Maar de buitenwereld ziet dat niet. Die ziet niet hoe ingewikkeld de problemen zijn in die gezinnen. Die ziet niet welke afwegingen de professional maakt om een veilige situatie voor kinderen te creëren. Het werk is een black box. En er is niemand die de buitenwereld vertelt hoe het er in die black box toegaat. Alleen de gezinsdrama’s komen naar buiten.”

Risicovol werk, mentaal zwaar

“Jeugdzorg is specifiek, complex werk. Je hebt te maken met vertrouwelijkheid en een hoge emotionele waarde. Het is matig betaald. Je krijgt – zeker in crisissituaties - te maken met spannende omstandigheden die mentaal zwaar zijn. Bovendien loop je zelf fysieke risico’s. En dat werk doe je in je gewone kleren. Politie en ambulancepersoneel werken tenminste nog in uniform, dat hen herkenbaar maakt. De gemiddelde Nederlander weet niet eens dat er jeugdhulpverlening is, laat staan hoe ingewikkeld dat werk is.”

Jeugdzorgwerkers als ambassadeurs

“In principe zijn de medewerkers de belangrijkste ambassadeurs voor jeugdzorg. In de werkpraktijk is het soms nodig om zich bescheiden op te stellen, ondergeschikt aan het gezin waar ze binnen zijn. Logisch, ze komen in de comfortzone van mensen. En het zijn lastige situaties waarin zij hun werk doen. Maar buiten hun werk zie je geregeld die doorgeschoten bescheidenheid terug. Dat siert je als mens, maar je toont daarmee je vak niet. Er is een gezegde: als je je zo klein maakt als een muis, word je opgegeten door de kat. Dan neemt de buitenwereld jeugdhulpverlening ook niet serieus als vakgebied. Je moet staan voor je vak!”

Vertel wat je doet

“Voor jeugdzorg is het belangrijk dat iemand vertelt hoe beslissingen worden genomen. De primaire reflex is: ik kan dat niet vertellen. Maar dat kan wel. Maak helder wat de dilemma’s zijn waar je mee te maken hebt. Je kunt vertellen hoe je omgaat met privacy. Je kunt laten zien hoe het er aan toegaat achter de voordeur. Over de situatie is altijd wat te zeggen. Geanonimiseerd: een gemengd gezin ergens in Nederland met meervoudige problematiek van geweld en drankgebruik. Criminele vriendjes van het kind. En de impact daarvan. En je kunt aangeven wat je vindt van het feit dat er achter de voordeur vaak veel leed verstopt zit.”

“Verbeteren van de reputatie van jeugdzorg begint met zelfbewustzijn: hoe kijken mensen naar ons? Het beeld van anderen kun je alleen veranderen door te vertellen wat je doet. Door uit te leggen hoe complex dat werk is. En deel de dilemma’s binnen de netwerken die er zijn. Ik pleit voor rolmodellen in jeugdzorg. Mensen die door journalisten kunnen worden gebeld om een situatie te duiden. Die kunnen tonen waar de jeugdzorgprofessional voor staat. Want daar gaat het toch om: draag uit dat jeugdhulpverlening een vak is. En wees trots op dat vak.”

 

Creëer rolmodellen

 

1

2

3

4

5

6

7

8